Ο Ιωάννης Φαρμάκης (1772-1821), γεννημένος στη Βλάστη Κοζάνης, υπήρξε εξέχων οπλαρχηγός της Ελληνικής Επανάστασης και μέλος της Φιλικής Εταιρείας.

Πριν το 1821, πρωταγωνίστησε σε εξεγέρσεις εναντίον των Τούρκων, συνεργαζόμενος με σημαντικές μορφές όπως ο Ευθύμιος Βλαχάβας, ο Ιωάννης Καποδίστριας και οι Σέρβοι επαναστάτες, ενώ το 1808 ανέλαβε τα αρματολίκια της Χαλκιδικής.

Μυημένος στη Φιλική Εταιρεία το 1817 στην Οδησσό, έγινε ένας από τους τέσσερις πρώτους «Αποστόλους» της, διαδίδοντας την προετοιμασία σε Μακεδονία, Θεσσαλία και Θράκη και μυώντας προσωπικότητες όπως ο Αρχιεπίσκοπος Χρύσανθος.

Κατά τη διάρκεια της Επανάστασης, έδρασε στις Παραδουνάβιες Ηγεμονίες μαζί με τον Γεωργάκη Ολύμπιο, με τον οποίο υπερασπίστηκε ηρωικά τη μονή Σέκκου μετά τις ήττες στο Δραγατσάνι και το Σκουλένι.

Μετά το ολοκαύτωμα του Ολύμπιου, ο Φαρμάκης αιχμαλωτίστηκε και οδηγήθηκε στην Κωνσταντινούπολη, όπου μαρτύρησε το 1821, αφήνοντας παρακαταθήκη τον αγώνα του για την ελευθερία.