Het fenomeen van zeer oude mensen speelt al sinds de oudheid een rol in mythen en verhalen, zoals in de Hebreeuwse Bijbel waar Metusalem volgens de overlevering 969 jaar oud zou zijn geworden. Wetenschappers vermoeden echter dat zulke bijbelse leeftijden mogelijk berusten op een vertaalfout (bijvoorbeeld 'maanden' in plaats van 'jaren'), en na de zondvloed namen de leeftijden in de Bijbel af; zo werd Mozes zelf 'slechts' 120 jaar. Officieel erkend worden leeftijden pas vanaf de moderne burgerlijke stand, maar ook daarvoor waren er historische voorbeelden, zoals Thomas Peters uit Arnhem die in 1857 bijna 112 jaar werd. De eerste internationaal officieel erkende 110-plusser ter wereld was echter de Groninger Geert Adriaans Boomgaard (1788-1899), die ruim 110 jaar oud werd. De lage gemiddelde levensverwachting in vroeger tijden werd vooral veroorzaakt door hoge kindersterfte en sterfte in het kraambed, waardoor wie de volwassen leeftijd eenmaal bereikte juist een zeer hoge leeftijd kon halen, zoals de Eindhovenaar Aelbert van de Ven, die in 1762 op 114-jarige leeftijd werd begraven.