Η διατροφή των αρχαίων Ελλήνων στηριζόταν παραδοσιακά σε δημητριακά (κριθάρι, σιτάρι), όσπρια, λαχανικά, ελιές και γαλακτοκομικά, με το κρέας και τα θαλασσινά να εξαρτώνται από την οικονομική κατάσταση και την τοποθεσία της οικογένειας, ενώ το συνοδευτικό κρασί ήταν πάντα αραιωμένο με νερό. Ωστόσο, μια καινούργια έρευνα του έργου Biomuse (συνεργασία ΔΠΘ και Πανεπιστημίου του Μάιντς) μέσω ισοτοπικής ανάλυσης αρχαίων οστών, έδειξε πως τα ζωικά προϊόντα ήταν ο κύριος πυλώνας της θερμικής πρόσληψης, κυμαινόμενα από 40% έως 90% με μέσο όρο το 70-80%.

Για τις διατροφικές συνήθειες αντλούμε στοιχεία από ποικίλες πηγές: πινακίδες της Πύλο και Κνωσό για τους Μυκηναίους/Μινωίτες, τα έπη του Ομήρου (Γεωμετρική εποχή, 1100-800 π.Χ.) και την κλασική γραμματεία (Αριστοφάνης, Αθήναιος) καθώς και από αγγεία.

Τα γεύματα ήταν τρία: το πρωινό (ἀκρατισμός – κριθαρένιο ψωμί σε κρασί), το μεγιανό (ἄριστον) και το βραδινό (δεῖπνον, το σημαντικότερο). Επιπλέον, υπήρχαν σνακ όπως το ἑσπέρισμα, ενώ οιγυναίκες συνήθως γευμάτιζαν ξεχωριστά από τους άνδρες, με τους δούλους να ελέγχουν τη διαδικασία, μαρτυρώντας τις κοινωνικές δομές της εποχής.