Τα ανοσοκατασταλτικά φάρμακα μειώνουν τη δραστηριότητα του ανοσοποιητικού συστήματος και χρησιμοποιούνται για την πρόληψη της απόρριψης μεταμοσχευμένων οργάνων (π.χ. ήπαρ, καρδιά, νεφρό), καθώς και για τη θεραπεία αυτοάνοσων νοσημάτων όπως ο λύκος, η ψωρίαση και η ρευματοειδής αρθρίτιδα. Ταξινομούνται σε διάφορες κατηγορίες, με σημαντικότερες τα γλυκοκορτικοειδή (π.χ. πρεδνιζόνη), τα κυττοστατικά και τα αντισώματα, τα οποία δρουν είτε αναστέλλοντας την παραγωγή κυτοκινών, είτε εξαντλώντας τα Τ-κύτταρα του ανοσοποιητικού συστήματος. Τα γλυκοκορτικοειδή αποτελούν τη βάση των περισσότερων θεραπευτικών σχημάτων, αλλά η δοσολογία τους πρέπει να μειώνεται πολύ αργά για να αποφεύγεται ο κίνδυνος υποτροπής της νόσου, ενώ τα μονοκλωνικά αντισώματα (όπως το αντι-CD20) προσφέρουν πιο στοχευμένη αγωγή. Επειδή η καταστολή της ανοσίας αυξάνει την πιθανότητα λοιμώξεων, οι γιατροί συχνά συνδυάζουν διαφορετικά φάρμακα, προκειμένου να ελαχιστοποιήσουν τις σοβαρές ανεπιθύμητες ενέργειες. Η παρακολούθηση της θεραπείας πραγματοποιείται μέσω τακτικών εξετάσεων αίματος, οι οποίες αξιολογούν την αποτελεσματικότητα και προσαρμοσσάζουν τη δοσολογία, καταγράφοντας παράλληλα τυχόν πποικές παρενέργειες.