عیار (Karat) واحد اندازه‌گیری خلوص طلا و فلزات گران‌بهاست که بر پایهٔ عدد ۲۴ تعریف می‌شود؛ طلای ۲۴ عیار خالص (حداقل ۹۹.۹٪) و طلای ۱۸ عیار حاوی ۷۵٪ طلا و ۲۵٪ فلز دیگر است. این واحد را «قیرات» می‌نامند و نباید با «قیراط» (واحد وزن سنگ‌های قیمتی برابر با ۰.۲ گرم) اشتباه گرفت؛ عیار فلز به‌روش سنتی (سنگ محک و اسید) یا دقیق‌تر با اسپکتروفتومتر تعیین می‌شود.
در ایران، عیار ۱۸ رایج‌ترین عیار است و عیارهای ۲۰ و ۲۲ نیز رسمیت دارند؛ تولید عیار زیر ۱۸ فقط برای صادرات مجاز است و سکه‌های بهار آزادی با عیار ۲۱.۶ (۹۰٪) ضرب می‌شوند.
در سطح جهانی، عیارها از خالص‌ترین طلای ۹۹۹.۹۹۹ (تولیدشده در ضرابخانهٔ پرث در سال ۱۹۵۷) تا عیار تجاری ۹۱۶ (۲۲ عیار) که در سکه‌های معروفی مانند کروگراند آفریقای جنوبی و عقاب طلایی آمریکا به‌کار می‌رود، متغیر است؛ همچنین ضرابخانهٔ سلطنتی کانادا سکه‌های یادبود با عیار ۹۹۹.۹۹، از جمله بزرگ‌ترین سکهٔ جهان با وزن ۱۰۰ کیلوگرم، تولید می‌کند.
انتخاب عیار به بازار، اقلیم و قیمت بستگی دارد؛ در کشورهای شرقی عیارهای بالا به‌دلیل نگاه سرمایه‌ای رواج دارد و در مناطق مرطوب، عیار پایین به‌سرعت تیره می‌شود و بنابراین عیارهای بالاتر محبوب‌ترند.