Ophanging is een eeuwenoude executiemethode die als oneervol wordt beschouwd; na de Tweede Wereldoorlog werden veroordeelde oorlogsmisdadigers dan ook vaker opgehangen dan gefusilleerd. Vanaf de 19e eeuw werd de methode "wetenschappelijk" verfijnd: men berekende de ideale vallengte op basis van het gewicht, waardoor de nek brak (de zogenaamde hangman's fracture), het ruggenmerg doorsneed en de dood binnen enkele minuten intrad. Zo duurde de snelste executie op het record van beul Albert Pierrepoint op 8 mei 1951 slechts zeven seconden (voor James Inglis). Een tragisch misverstand hierbij was de executie van Barzan Ibrahim in 2007, waar een te lange val leidde tot een onthoofding. Historisch kennen we een gruwelijk en discriminerend gebruik: in Europa werden Joden omgekeerd en naast honden gehangen, als extra vernedering. In tegenstelling tot executemethode, komt bij zelfdoding door ophanging (verhanging) de nekbreuk zelden voor; de dood treedt dan gewoonlijk in door verstikking, zuurstoftekort in de hersen of hartstilstand.