Winda kosmiczna to futurystyczna konstrukcja, która miałaby umożliwiać tanie wynoszenie ładunków w przestrzeń kosmiczną bez użycia rakiet, często nazywana też "satelitą na uwięzi". Najpopularniejsza koncepcja zakłada opuszczenie liny z satelity na orbicie geostacjonarnej (ok. 36 tys. km nad równikiem) aż do powierzchni Ziemi, po której poruszałyby się pojazdy wspinające. Główną przeszkodą jest materiał – lina musiałaby mieć gigantyczną wytrzymałość na rozciąganie (rzędu 30–50 MN·m/kg), a żaden współczesny materiał, jak stal czy kevlar, nie spełnia tych wymagań. Jedyną realną szansę dają nanorurki węglowe, które teoretycznie osiągają wytrzymałość powyżej 100 MN·m/kg, jednak ich produkcja w odpowiednich ilościach i formie jest wciąż nieosiągalna. Ciekawostką jest, że dla ciał o mniejszej grawitacji (np. Marsa czy Księżyca) wystarczyłyby liny z materiałów już dostępnych na Ziemi. Konstrukcja taka składałaby się z podstawy (naziemnej lub pływającej na oceanie), liny, pojazdów oraz przeciwwagi, a miejsce jej posadowienia musiałoby znajdować się blisko równika.