بیکینی

خلاصه مقالهٔ «بیکینی»

بیکینی لباس شنای دوتکهٔ زنانه‌ای است که در ۵ ژوئیه ۱۹۴۶ توسط مهندس مکانیک فرانسوی، لویی رآر، در پاریس رونمایی شد و نام آن از آب‌سنگ حلقوی بیکینی در اقیانوس آرام گرفته شد — جایی که آمریکا تنها چهار روز پیش از آن، آزمایش‌های هسته‌ای «عملیات تقاطع» را انجام داده بود و رآر امیدوار بود طرح جنجالی‌اش نیز مانند بمب هسته‌ای «بازخوردی انفجاری» ایجاد کند.

این لباس که ناف و بخش عمدهٔ نشیمنگاه را برهنه می‌گذاشت، در ابتدا چنان شرم‌آور تلقی می‌شد که رآر نتوانست مانکنی برای نمایش آن پیدا کند و ناچار شد از یک رقصندهٔ برهنهٔ کازینو د پاریس برای عرضهٔ طرحش استفاده کند؛ پذیرش عمومی آن نیز فرایندی آهسته داشت و برخی کشورها پوشیدنش را در سواحل ممنوع کردند.

محبوبیت بیکینی پس از آن گسترش یافت که ستارگان سینما مانند بریژیت باردو، راکل ولچ و اورزولا اندرس آن را در فیلم‌ها و عکس‌های گلامور پوشیدند و تا میانهٔ دههٔ ۱۹۶۰، این طرح مینیمالیستی در اغلب کشورهای غربی هم به‌عنوان لباس شنا و هم لباس زیر جا افتاد.

در اواخر قرن بیستم، بیکینی به لباس ورزشی در رشته‌هایی چون والیبال ساحلی و بدن‌سازی تبدیل شد و صنایع جانبی‌ای مانند موزدایی و برنزه‌سازی بیکینی را پدید آورد.

امروزه گونه‌های متنوعی از بیکینی وجود دارد — از جمله مونوکینی، میکروکینی، تانکینی، تریکینی و بورکینی — و واژهٔ «بیکینی» که بدواً نشان تجاری ثبت‌شدهٔ رآر بود، اکنون به یک نشان تجاری عام تبدیل شده است.