Bencana alam merujuk kepada kesan buruk hasil gabungan aktiviti semula jadi—seperti letusan gunung berapi, gempa bumi, tanah runtuh, dan taufan—dengan aktiviti manusia, yang sering membawa kepada keadaan darurat, kerugian kewangan dan struktur, serta kematian. Konsep utama yang ditekankan ialah "bencana muncul apabila ancaman bahaya bertemu dengan ketidakupayaan"—bermakna sesuatu peristiwa alam hanya menjadi bencana jika terdapat populasi manusia yang terdedah, contohnya gempa bumi di kawasan gurun yang tidak berpenghuni tidak dianggap sebagai bencana. Menariknya, penggunaan istilah "alam" itu sendiri dipertikaikan kerana peristiwa tersebut tidak akan mendatangkan bahaya tanpa penglibatan manusia secara langsung mahupun tidak langsung. Tahap kerugian bergantung kepada jenis bahaya, bermula daripada kebakaran yang mengancam bangunan perseorangan sehinggalah hentaman meteor besar yang berupaya memusnahkan tamadun manusia. Namun, bagi kawasan yang mudah terdedah, kesan bencana dapat dikurangkan sekiranya penduduknya mempunyai ketahanan bencana—iaitu keupayaan sistem dan infrastruktur untuk mengesan, mencegah, dan menangani ancaman serius yang tiba. Justeru, pemahaman tentang bencana alam bukan sahaja tertumpu kepada kuasa alam semula jadi, tetapi juga kepada kesediaan dan daya tahan manusia dalam menghadapi cabaran tersebut.