Η Ροδιακή Περαία ήταν η ονομασία των νοτίων παραλίων της Καρίας στη δυτική Μικρά Ασία, τα οποία βρίσκονταν υπό τον έλεγχο της Ρόδου από τον 5ο έως τον 1ο αιώνα π.Χ. Πριν από την ίδρυση του ενιαίου ροδιακού κράτους το 408 π.Χ., οι πόλεις της Λίνδου, της Ιαλυσού και της Καμείρου κατείχαν ξεχωριστές περιοχές, όπως τη χερσόνησο της Κνίδου και της Τραχείας, με τους κατοίκους τους να είναι Ρόδιοι πολίτες. Σύμφωνα με τον γεωγράφο Σκύλακα, η περιοχή εκτεινόταν από το όρος Φοίνιξ έως τα σύνορα της Λυκίας. Κατά την ελληνιστική περίοδο, με τη Συνθήκη της Απάμειας το 188 π.Χ., η Ρόδος, ως σύμμαχος των Ρωμαίων, επέκτεινε σημαντικά την επικράτειά της, αποκτώντας σχεδόν ολόκληρη την Καρία και τη Λυκία νοτίως του ποταμού Μαιάνδρου. Η κυριαρχία αυτή έληξε το 167 π.Χ., όταν η Ρόδος απορροφήθηκε από τους Ρωμαίους και έχασε την ανεξαρτησία της. Η Περαία αποτελούσε αναπόσπαστο τμήμα του ροδιακού κράτους, ακολουθώντας τα διοικητικά πρότυπα της Ρόδου, γεγονός που αναδεικνύει τη ναυτική ισχύ και την επιρροή της Ρόδου στην αρχαιότητα.