Niszczyciele to szybkie, wielozadaniowe okręty średniej wielkości, które powstały pod koniec XIX wieku w celu ochrony flot przed torpedowcami. Za pierwowzory uznaje się brytyjskie jednostki „Swift” i „Rattlesnake”, a za pierwszy okręt klasy – zwodowany w 1894 roku „Havock”, choć podobne konstrukcje (np. hiszpański „Destructor”) pojawiły się wcześniej. Początkowo były to małe okręty o wyporności ok. 300 ton i prędkości 27 węzłów, uzbrojone w działa 47–88 mm i wyrzutnie torped, budowane głównie przez stocznie brytyjskie (Yarrow, Thornycroft) oraz niemiecką Schichau. Już przed I wojną światową użyto ich skutecznie w wojnie rosyjsko-japońskiej (1904–1905), a podczas Wielkiej Wojny zaczęto je wykorzystywać do eskorty konwojów i zwalczania okrętów podwodnych. Kolejne generacje zyskiwały napęd turbinowy („Viper”) i kotły olejowe (typ Cricket), a po II wojnie światowej ich uzbrojenie wzbogacono o pociski rakietowe. Dziś niszczyciele, takie jak amerykańskie typy Arleigh Burke, są często największymi i najpotężniejszymi okrętami bojowymi współczesnych flot.