Op 2 augustus 216 v.Chr. vond nabij het Apulische dorp Cannae aan de rivier de Aufidus de beroemde Slag bij Cannae plaats, waarin de Carthaagse veldheer Hannibal de Romeinse legioenen tijdens de Tweede Punische Oorlog een verpletterende nederlaag toebracht. De oorzaak was de strategische blunder van de overmoedige Romeinse consul Gaius Terentius Varro, die ondanks twijfels van zijn medeconsul een open veldslag waagde; volgens Livius sneuvelden er 48.000 Romeinen in de acht uur durende strijd (ruwweg honderd doden per minuut), terwijl duizenden anderen gevangen werden genomen. In het voorspel had Quintus Fabius Maximus Cunctator de confrontatie bewust vermeden, maar Hannibal provoceerde de senaat door diens landgoederen te sparen, wat leidde tot de aanstelling van Varro, die met een ongekend groot leger van zo'n 90.000 man ten aanval trok. Hannibal zette tegen alle militaire conventies in zijn zwakke kern op tegen de diepe Romeinse infanterie, terwijl hij zijn elitetroepen en superieure Numidische cavalerie op de flanken positioneerde; na een cavalerie-aanval omsingelde hij het Romeinse centrum met een klassieke tangbeweging. Deze tactiek is legendarisch geworden in de militaire strategie en inspireerde de Duitse strateeg Von Schlieffen, die in 1906 zijn aanvalsplan tegen Frankrijk naar deze slag vernoemde.