یدالله طارمی، شاعر برجسته‌ی بومی‌سرای شیرازی، در دوم اسفند ۱۳۱۱ در شیراز متولد شد و سرانجام در نوزدهم تیر ۱۳۹۹ به دلیل کهولت سن درگذشت. او که در کودکی مادرش را از دست داده بود، توسط مادربزرگش «ماهرخ»، نخستین بانوی طبیب شیراز، پرورش یافت و پس از سال‌ها خدمت در وزارت کشاورزی، در سال ۱۳۵۷ با سمت معاونت اداری بازنشسته شد. طارمی سرودن شعر را از نوجوانی با مرثیه‌ای برای عاشورا آغاز کرد و نخستین صله‌ی خود را صرف خرید مجموعه‌ای از کتاب‌ها کرد که پایه‌گذار کتابخانه‌ی شخصی پربارش شد. نقطه‌ی عطف فعالیت هنری او سال ۱۳۷۳ بود؛ جایی که نایابی کتاب‌های شعر شیرازی بیژن سمندر، او را به سرودن شعر به گویش شیرازی ترغیب کرد و سه جلد کتاب «نسیم دلگشا»، «بهار نارنج» و «شمیم نسترن» را به چاپ رساند. او علاوه بر حضور فعال در انجمن‌های ادبی شیراز مانند انجمن حافظ، کتاب چهارمی به نام «بانوی عشق» شامل غزل‌های غیرشیرازی را نیز آماده‌ی چاپ کرد و آثارش در نشریات استانی و ملی منتشر می‌شد.