دما یک کمیت فیزیکی است که میزان گرمی و سردی اجسام را نشان میدهد و اگر دو جسم با دمای متفاوت در تماس باشند، گرما از جسم گرمتر به سردتر منتقل میشود تا به تعادل برسند. برای اندازهگیری دما، یکاهای گوناگونی وجود دارد که مهمترین آنها سلسیوس (بر پایه نقطه انجماد و جوش آب)، فارنهایت (که هنوز در آمریکا رایج است) و کلوین (یکای استاندارد در دستگاه بینالمللی) هستند. کلوین یکای مطلق دماست و نقطه صفر آن، صفر مطلق (۲۷۳٫۱۵- درجه سلسیوس) نامیده میشود؛ دمایی که در آن ذرات ماده از هرگونه جنبش بازمیایستند. دماسنجها نیز انواع مختلفی دارند، مانند دماسنج جیوهای که از ویژگی انبساط گرمایی جیوه بهره میگیرد، اما محدودیتهایی مانند ناتوانی در اندازهگیری دماهای بسیار بالا یا پایین دارند. علم ترمودینامیک به بررسی فرایندهای مرتبط با تغییرات دما میپردازد و نشان میدهد که تغییر دما همواره با تبدیل انرژی همراه است، مانند افزایش دما بر اثر اصطکاک یا خنک شدن گازها هنگام انبساط. مقیاسهای دمایی نیز به دو دسته تجربی (بر پایه ویژگیهای فیزیکی مواد) و نظری (بر پایه مفاهیمی مانند چرخه کارنو) تقسیم میشوند.