Η Σελήνη (ή Σελάνα) ήταν μία τιτανική θεά της ελληνικής μυθολογίας, κόρη του Υπερίωνα και της Θείας, και αδελφή του Ήλιου και της Αυγής, ενώ το όνομά της προέρχεται από το σέλας (φως). Απεικονιζόταν συνήθως με ένα σεληνιακό μηνίσκο ως στέμμα και οδηγούσε άρμα με λευκούς και μαύρους ταύρους, συμβολίζοντας τη θηλυκή αρχή της δημιουργίας και τον κυκλικό χρόνο της φύσης. Σύμφωνα με τους μύθους, συνδέθηκε με τον Δία και τον Πάνα, αλλά κυρίως με τον θνητό Ενδυμίωνα, με τον οποίο απέκτησε πενήντα κόρες, όσες είναι οι σεληνιακοί μήνες μιας Ολυμπιάδας. Η λατρεία της ήταν ευρύτατα διαδεδομένη, με ξεχωριστό ιερό μαντείο στη Σπάρτη, στις Θάλαμες, ενώ ιερά της ζώα ήταν ο ταύρος, ο σκύλος και ο πετεινός. Τέλος, το εμβληματικό της σύμβολο, η ημισέληνος, υιοθετήθηκε αρχικά από το Βυζάντιο και στη συνέχεια από την Οθωμανική Αυτοκρατορία, αποτελώντας βάση για τις σημερινές ισλαμικές σημαίες, καθώς και έμπνευση για χριστιανικές αγιογραφίες.