سکه پهلوی، واحد رسمی پول طلای ایران از سال ۱۳۰۵ تا ۱۳۵۷ خورشیدی بود که با روی کار آمدن رضاشاه و اصلاحات پولی، جایگزین «تومان» قاجاری شد. این تغییر نه تنها وزن سکه‌ها را کاهش داد (هر تومان ۲.۸۵ گرم طلا داشت، اما هر پهلوی تنها ۱.۸۶ گرم شد)، بلکه پایه پول کشور را از نقره (قران) به طلا تغییر داد.

به دلیل سقوط جهانی قیمت نقره و بی‌ارزش شدن قران، مجلس در ۲۷ اسفند ۱۳۰۸ قانون «تعیین واحد و مقیاس پول» را تصویب کرد؛ بر اساس این قانون، ریال (معادل ۱۰۰ دینار) واحد پول ملی شد و هر ۲۰ ریال یک «پهلوی» نام گرفت. طبق همین قانون، هر ریال معادل ۰.۳۶۶۱۱۹۱ گرم طلای خالص تعریف شد و سکه‌های یک، دو و پنج پهلوی به ترتیب جایگزین سکه‌های یک، دو و پنج تومانی شدند. این سکه‌ها تا انقلاب ۱۳۵۷ در گردش بودند و پس از آن، سکه «بهار آزادی» جانشین سکه‌های پهلوی گردید.