Η Σελήνη, ο μοναδικός φυσικός δορυφόρος της Γης και το κοντινότερο ουράνιο σώμα, ασκεί ισχυρή βαρυτική επίδραση (προκαλώντας τις παλίρροιες), ενώ λόγω του συντονισμού περιστροφής και τροχιάς, από τη Γη είναι ορατή μόνο η μία της πλευρά. Με διάμετρο 3.476 χιλιομέτρων (το 1/4 της Γης) και βαρύτητα μόλις το 1/6 της γήινης, η επιφάνειά της χαρακτηρίζεται από σκοτεινές ηφαιστειακές «θάλασσες» ανάμεσα σε λαμπρά υψίπεδα, αν και στην πραγματικότητα είναι τόσο σκοτεινή όσο η άσφαλτος. Οι φάσεις της και οι εκλείψεις, που προκύπτουν από τη σχετική θέση Ηλίου-Γης-Σελήνης, της έχουν προσδώσει σημαντικό πολιτιστικό ρόλο από την αρχαιότητα. Στην εξερεύνησή της, το σοβιετικό πρόγραμμα Λούνα ήταν το πρώτο που έφτασε εκεί το 1959, ενώ οι επανδρωμένες αποστολές της NASA ξεκίνησαν με το Απόλλων 8 το 1968 και ολοκληρώθηκαν με έξι συνολικά προσεληνώσεις από το Απόλλων 11 (1969) έως το 1972. Η επικρατέστερη θεωρία για τον σχηματισμό της, πριν από περίπου 4,5 δισεκατομμύρια χρόνια, είναι η «Γιγάντια Σύγκρουση», σύμφωνα με την οποία ένα μεγάλο ουράνιο σώμα προσέκρουσε στη νεαρή Γη και τα συντρίμμια συμπυκνώθηκαν για να δημιουργήσουν το φεγγάρι.