آلودگی هوای تهران به یکی از جدی‌ترین بحران‌های زیست‌محیطی ایران تبدیل شده است؛ به‌گونه‌ای که به‌طور متوسط ۵ سال از عمر تهرانی‌ها کاسته و در روزهای اوج آلودگی، بیماران تنفسی تا ۶۰٪ افزایش می‌یابند. نخستین هشدار جدی در سال ۱۳۷۴ با انتشار بیانیه «هوای تهران ۷۴» توسط کارشناسان محیط زیست مطرح شد که آن را «بحران ملی» خواندند. در سال ۱۳۹۹، تهران تنها ۱۵ روز هوای پاک داشت و در ۳ روز به عنوان آلوده‌ترین شهر جهان معرفی شد. عوامل اصلی شامل سوزاندن مازوت در صنایع، دفن روزانه ۷ هزار تن زباله در آرادکوه، تردد ۵ میلیون خودرو (با نیمی از تاکسی‌های فرسوده) و آلایندگی ۴.۵ میلیون موتورسیکلت است که ۳۴٪ آلودگی را تولید می‌کنند. اثرات بهداشتی مرگبار است: در سال ۱۴۰۳ حدود ۵۴ هزار نفر جان باختند که ۲۸٪ سکته‌های مغزی، ۳۰٪ مرگ‌های قلبی و ۴۵٪ بیماری‌های ریوی به آلودگی هوا نسبت داده می‌شود. این معضل نیازمند عزم ملی برای مقابله با منابع آلاینده و بهبود کیفیت زندگی شهروندان است.