Weto (z łac. „nie pozwalam”) to prawo sprzeciwu wobec decyzji, które może mieć charakter absolutny (odrzucenie aktu) lub zawieszający (wstrzymanie), a także ludowe (odrzucenie ustawy w referendum). Wyróżnia się też weto konstruktywne (wymagające przedstawienia alternatywy) i niekonstruktywne (odrzucenie bez wyjaśnień). W obecnej Polsce, zgodnie z Konstytucją z 1997 r., prezydent może odmówić podpisania ustawy, ale Sejm może to weto odrzucić większością 3/5 głosów – wyjątkiem są ustawa budżetowa i zmiany konstytucji. Historycznie prawo to ewoluowało: Konstytucja marcowa nie dawała go prezydentowi, a Konstytucja kwietniowa już tak; w PRL weto wprowadzono dopiero w 1989 r. W XVII wieku w Polsce rozwinęło się słynne liberum veto, które paraliżowało prace Sejmu. Dziś weto jest ważnym narzędziem kontroli władzy ustawodawczej przez głowę państwa.