Het Kanaal van Gent naar Terneuzen is een cruciale waterweg die de Belgische stad Gent via de Westerschelde verbindt met de Noordzee, met de monding bij Terneuzen in Nederland. Het kanaal is van levensbelang voor de Gentse economie, aangezien het de haven van Gent, de op twee na grootste van België, direct met de zee verbindt. De aanleg begon in 1823 op bevel van koning Willem I en het kanaal werd officieel geopend op 18 november 1827, met toen een diepte van 4,5 meter tot Sas van Gent en 2,5 meter tot Gent. Tussen 1830 en 1841 lag de scheepvaart stil doordat Nederland de Westerschelde afsloot na de Belgische onafhankelijkheid, waardoor het kanaal verzandde; pas na het uitbaggeren in 1841 werd het weer bevaarbaar. Vanaf 1870 werd het kanaal aanzienlijk verdiept en verbreed, en in 1880-1881 werden er via wetten en aanbestedingen ook grote werken aan de Nederlandse zijde uitgevoerd, waaronder de bouw van een nieuwe schutsluis bij Sas van Gent door aannemers als Nicolaas van Haaren. Daarnaast werd in 1869 een draaibrug bij Sluiskil gebouwd voor de spoorlijn Gent-Terneuzen, wat de infrastructuur verder versterkte.