Το πλοίο αποτελεί ένα ειδικό ναυπήγημα που κινείται στο νερό και διέπεται από το Δημόσιο (Κ.Δ.Ν.Δ.) και Ιδιωτικό (Κ.Ι.Ν.Δ.) Ναυτικό Δίκαιο, καθώς και από το Διεθνές Ναυτικό Δίκαιο. Σύμφωνα με τον Κ.Ι.Ν.Δ., πλοίο νοείται το αυτοδύναμο σκάφος άνω των 10 κόρων, ενώ ο Κ.Δ.Ν.Δ. δίνει έναν ευρύτερο ορισμό, καλύπτοντας κάθε σκάφος μεταφοράς, αλιείας, αναψυχής ή επιστημονικής έρευνας, ανεξαρτήτως χωρητικότητας ή κίνησης. Τα μικρότερα σκάφη κάτω των 10 κόρων χαρακτηρίζονται πλοιάρια, ενώ τα πλωτά βοηθητικής χρήσης στους λιμένες ονομάζονται βοηθητικά ναυπηγήματα. Η ταυτότητα κάθε πλοίου προσδιορίζεται από το όνομά του, τον λιμένα νηολόγησης, τη χωρητικότητα και το διεθνές διακριτικό σήμα (στην Ελλάδα απονέμονται οι κωδικοί SVAA έως SZZA), ενώ η εποπτεία ανήκει στο Λιμενικό Σώμα και την Επιθεώρηση Εμπορικών Πλοίων (Ε.Ε.Π.). Η ναυπήγηση, η ασφαλής ναυσιπλοΐα και η οικονομική αξιοποίηση των πλοίων αποτελούν αντικείμενο των επιστημών της Ναυπηγικής, της Ναυτιλίας και της Οικονομικής Ναυτιλίας αντίστοιχα. Τέλος, από νομική άποψη, το πλοίο έχει ιδιαίτερη «ζωή», καθώς γεννιέται με την τοποθέτηση της τρόπιδας και «πεθαίνει» με την απώλεια ή διάλυσή του, παραμένοντας πάντα αντικείμενο, όχι υποκείμενο, του Δικαίου.