Een aardbeving is een trilling van de aardkorst die ontstaat door een plotselinge vrijkomende energie, met het hypocentrum als centrum en het epicentrum als het punt daar loodrecht boven aan het oppervlak. De meeste bevingen vinden plaats langs de grenzen van tektonische platen, en zeebevingen kunnen alleen een tsunami veroorzaken als grote delen van de zeebodem omhoogkomt, waardoor een abnormale golf ontstaat. De zwaarste aardbeving ooit gemeten was die van Valdivia in Chili (1960, magnitude 9,5), terwijl de aardbeving van Lissabon (1755, 8,5-9,0) de zwaarste in Europa was. De oorzaken variëren van natuurlijke processen zoals platentektoniek en vulkanisme tot menselijk ingrijpen, zoals de aardgaswinning in Groningen (bij Loppersum) die bodemdaling en aardschokken veroorzaakt. Na de hoofschok volgen vaak kleinere naschokken, en de kracht van een beving wordt uitgedrukt in magnitude (energie) of intensiteit (effect). Aardbevingen op grotere diepte (tot 700 km) worden veroorzaakt door minerale fase-overgangen in de subducerende plaat, en het meten ervan gebeurt via het veld van de seismologie.