ระบบลำดับชั้นภรรยาของพระมหากษัตริย์จีน หรือที่เรียกว่า "ธรรมเนียมวังหลัง" เป็นระบบการจัดฐานันดรศักดิ์ของพระอัครมเหสี พระมเหสี และพระสนม ซึ่งมีความสำคัญอย่างยิ่งต่อการบริหารราชสำนักชั้นในและการสืบราชสันตติวงศ์ โดยแบ่งออกเป็น 3 ชั้นหลัก ได้แก่ พระอัครมเหสี (正妃), พระมเหสี (次妃) และพระสนม (庶妃) ตำแหน่งของพระอัครมเหสีมีการเปลี่ยนแปลงตามยุคสมัย เริ่มจาก "พระบรมราชเทวี" ในราชวงศ์ซาง, "พระบรมราชินี" ในราชวงศ์โจว และยกขึ้นเป็น "พระจักรพรรดินี" ในยุคจักรวรรดิ คำว่า "เฟย" (妃) ถูกใช้อย่างไม่เป็นทางการในราชวงศ์โจวและฉิน แต่กลับมาใช้อย่างเป็นทางการในราชวงศ์ฮั่น และในราชวงศ์ถังได้มีการกำหนดพระยศ "สี่ฟูเหริน" หรือ "สี่เฟย" ขึ้นอย่างเป็นทางการ ได้แก่ กุ้ยเฟย, ซูเฟย, เต๋อเฟย และเสียนเฟย

ในด้านการสืบราชสันตติวงศ์ โดยปกติแล้วมีเพียงฮองเฮาของฮ่องเต้พระองค์ก่อนเท่านั้นที่ได้รับการสถาปนาเป็นฮองไทเฮา แต่ก็มีข้อยกเว้น เช่น จักรพรรดิฮั่นอายที่ทรงสถาปนาพระอัยยิกาและพระมารดาขึ้นเป็น "ตี้ไท่ไท่โฮ่ว" และ "ตี้ไท่โฮ่ว" ตามลำดับ นอกจากนี้ ยังมีความพยายามปฏิรูประบบ เช่น หวังหมั่งแห่งราชวงศ์ซินที่ฟื้นฟูระเบียบโบราณด้วยการตั้งตำแหน่งใหม่ 4 ระดับ (เหอ, ผิน, เหม่ย, อวี้) ขณะที่ราชวงศ์ฮั่นตะวันออกภายใต้จักรพรรดิฮั่นกวังอู่เน้นความประหยัด ทำให้ธรรมเนียมวังหลังเรียบง่ายขึ้น และจำกัดภรรยาน้อยของเจ้าผู้ครองแคว้นไว้ไม่เกิน 40 นาง สำหรับรัชทายาท (ไท่จื่อ) พระชายาเอกเรียกว่า "เฟย" พระชายารองเรียกว่า "เหลียงตี้" และหม่อมห้ามเรียกว่า "หรูจื่อ" ซึ่งสะท้อนให้เห็นถึงการจัดลำดับชั้นที่ซับซ้อนและมีวิวัฒนาการตลอดประวัติศาสตร์จีน