1. พิธีราชาภิเษก คือพิธีกรรมทางการที่ใช้สถาปนาพระมหากษัตริย์และ/หรือคู่อภิเษก โดยเกี่ยวข้องกับการวางมงกุฎบนพระเศียร การมอบเครื่องราชกกุธภัณฑ์ การกล่าวคำปฏิญาณ และการแสดงคารวะจากประชาชน ซึ่งในหลายประเทศปัจจุบันได้ปรับให้เรียบง่ายขึ้นเหลือเพียงการเถลิงราชบัลลังก์ การเฉลิมพระราชอิสริยยศ หรือการเข้ารับพรเท่านั้น
  2. ในอดีต พิธีนี้ถูกผูกโยงกับแนวคิด เทวราชา อย่างแยกไม่ออก โดยเฉพาะการเจิมด้วยน้ำมันศักดิ์สิทธิ์เพื่อสื่อถึงอำนาจที่มาจากพระเจ้า เช่นเดียวกับฟาโรห์อียิปต์ที่เชื่อว่าเป็นบุตรแห่งเทพรา หรือจักรพรรดิญี่ปุ่นที่สืบสายโลหิตจากสุริยเทพี แต่การมาถึงของประชาธิปไตยและการแยกศาสนาออกจากรัฐทำให้ความเชื่อดังกล่าวจางหายไปในหลายประเทศ
  3. ข้อยกเว้นที่ยังคงรักษาพิธีแบบเต็มรูปแบบดั้งเดิมไว้ได้แก่ สหราชอาณาจักร ตองงา และอีกหลายประเทศในเอเชีย ซึ่งยังคงเน้นบทบาทของศาสนาและความสำคัญทางจิตวิญญาณของกษัตริย์ไว้อย่างชัดเจน
  4. สำหรับประเทศไทย หลักฐานครั้งแรกของพระราชพิธีบรมราชาภิเษกปรากฏในศิลาจารึกวัดศรีชุมของพญาลิไท (กรุงสุโขทัย) โดยบันทึกว่าพ่อขุนผาเมืองได้อภิเษกพ่อขุนบางกลางท่าให้เป็นพ่อขุนศรีอินทราทิตย์ แม้ยังไม่มีรายละเอียดขั้นตอนประกอบพิธีก็ตาม
  5. ตามโบราณราชประเพณีไทย พระมหากษัตริย์พระองค์ใหม่ยังต้องใช้พระนามเดิมโดยเติมคำว่า "ซึ่งทรงราชสำเร็จราชการแผ่นดิน" และใช้พระยศต่าง ๆ เบาบางลง เช่น พระปรวตฉัตรเพียง 7 ชั้น จนกว่าจะผ่านการบรมราชาภิเษก จึงจะได้รับพระเกียรติยศสมบูรณ์และใช้อำนาจออกพระบรมราชโองการอย่างเต็มที่
  6. สรุปได้ว่าแม้แนวคิดเรื่องความเป็นเทวราชจะลดลงตามกาลเวลา แต่พิธีราชาภิเษกก็ยังคงเป็นสัญลักษณ์สำคัญของรัฐชาติและมรดกทางวัฒนธรรมที่สะท้อนวิวัฒนาการด้านการเมืองและสังคม โดยเฉพาะในไทยและสหราชอาณาจักรที่ยังคงรักษาไว้อย่างภาคภูมิ