De woningmarkt is het krachtenveld van vraag en aanbod van woonruimte, waar de overheid strenge regels stelt aan kwaliteit en huurprijzen en woningen zich door hun lange levensduur en vaste ligging maar langzaam aanpassen aan veranderende vraag. In de naoorlogse periode (1945-1970) bouwde Nederland ongeveer twee miljoen woningen om het tekort te bestrijden en stimuleerde het eigenwoningbezit, waardoor het aandeel koopwoningen vanaf 28% in 1950 geleidelijk groeide. De markt kende daarna duidelijke boom-bust-cycli: de prijzen stegen spectacul tot circa 200.000 gulden in 1978, vielen vervolgens met 54% terug tot 1985, en bereikten pas begin jaren negentig dat niveau opnieuw, gevolgd door sterke stijgingen rond 1999/2000 en een forse daling na de financiële crisis van 2008 (21,4% lager in 2013). Sinds 2013 schoten de prijzen weer omhoog, met een recordstijging van 21,1% in januari 2022; de gemiddelde verkoopprijs bereikte in 2022 een bedrag van 446.263 euro (tegen 93.750 in 1995), terwijl het modale inkomen drie keer minder snel groeit. Het is een echte voorraadmarkt waar jaarlijks slechts 1,5% wordt toegevoegd, en hoge prijzen en woningnoo worden versterkt door te weinig bouwvergunningen, overmatige regulering en NIMBY-gedrag van bewoners die niet willen dat er in hun buurt bijgebouwd wordt.