در اینجا خلاصه‌ای جامع و خواندنی از زندگی و سرگذشت عبدالله بن زبیر، برگرفته از مقاله ویکی‌پدیا، برای شما ارائه شده است:

عبدالله بن زبیر (۱ تا ۷۳ هجری قمری / ۶۲۴ تا ۶۹۲ میلادی)، نخستین فرزندی بود که از میان مهاجران مسلمان در مدینه زاده شد. او با تکیه بر نسبت خانوادگی نزدیکش با پیامبر اسلام و تعلقش به قبیله بزرگ قریش، از اعتبار و جایگاه بالایی در جهان اسلام برخوردار بود و در فتوحات سوریه، مصر، شمال آفریقا و مناطق شمالی ایران نقش مهمی ایفا کرد. او به دلیل مخالفت با موروثی شدن خلافت و انتصاب یزید به جانشینی توسط معاویه، به اپوزیسیون بنی امیه تبدیل شد و پس از مرگ یزید در سال ۶۸۳ میلادی، خود را به نام خلیفه مسلمین در مکه اعلام کرد که این رویداد آغز فتنهٔ دوم بود. با اینکه در این مدت بسیاری از سرزمین‌های اسلامی اطاعت او را پذیرفتند، اقتدار مستقیمش تنها به حجاز محدود ماند؛ و کنترل نواحی پرجمعیتی مانند عراق را به برادرش مصعب واگذار کرد. با این حال، خلافت تازه‌تأسیس اموی توسط مروان و بعداً پسرش عبدالملیک احیا شد و سرانجام فرمانده آنان، حجاج بن یوسف، در سال ۶۹۲ میلادی ابن زبیر را پس از محاصره در مکه شکست داد و او را به قتل رساند. اصرار ابن زبیر بر ماندن در مکه و بی‌اعتمادی او به ترک حجاز برای استفاده از نیروی استان‌های بزرگ، سبب شد تا نتواند از حمایت قدرت‌های واقعی آن نواحی بهره‌برداری کند و در نهایت منجر به شکست و فروپاشی خلافه اش شد.