Policja Polska Generalnego Gubernatorstwa, potocznie nazywana policją granatową, została powołana w grudniu 1939 roku na mocy rozporządzenia Hansa Franka, tworząc struktury pomocnicze działające na terenie okupowanego kraju. Formacja, licząca w szczycie (1944) około 12,5 tysiąca funkcjonariuszy rekrutujących się głównie z przedwojennych polskich policjantów, została całkowicie podporządkowana niemieckiej Ordnungspolizei i miała zapewniać bieżące bezpieczeństwo, podczas gdy niemiecka policja interweniowała tylko w sprawach istotnych dla Rzeszy. Nazwa granatowa wywodziła się z zachowania przedwojennego umundurowania, któremu po 1939 roku usunięto jedynie polskie oznaki państwowe, paradoksalnie pozostawiając jednak orły na guzikach do końca 1943 roku. W latach 1940–1944 przez szeregi formacji przewinęło się od 16 do 18 tysięcy osób, wśród których obok Polaków znaleźli się także nieliczni Białorusini i Ukraińcy (którzy później przeszli do własnych formacji pomocniczych). Choć oficjalnie miała pełnić funkcję policji porządkowej, w praktyce była integralną częścią niemieckiego systemu bezpieczeństwa, a jej kontrowersyjna rola w systemie okupacyjnym do dziś budzi dyskusje historyków.