Liefde is een breed en diep begrip dat veel meer omvat dan alleen romantiek: het kan gaan om genegenheid voor mensen, dieren, voorwerpen, maar ook voor abstracties zoals het vaderland of religie, en de betekenis ervan is sterk afhankelijk van culturele en sociale context. Psychologen onderscheiden vier basistypes van liefde tussen personen: gehechtheid (volgens John Bowlby en Harry Harlow een evolutionair ingebouwde neiging tot nabijheid), medelijden of altruïstische liefde (zoals agape, waarbij men zonder eigenbelang voor een ander zorgt), affectie (vriendschap, sterk gekoppeld aan beloning en straf) en romantische liefde (passie en erotiek, vaak een voorwaarde voor het huwelijk in veel culturen). Over de biologische basis van onbaatzuchtigheid bestond lange tijd discussie; denkers als Darwin en Spencer zagen een harde strijd om hulpbronnen, maar vanaf de jaren 1960 zorgde entomoloog E.O. Wilson met zijn boek Sociobiology: The New Synthesis voor een doorbraak door aan te tonen dat goed gedrag juist een evolutionaire basis heeft in de strijd tussen genen. Ook religieus heeft liefde een prominente plaats, bijvoorbeeld in de Hebreeuwse Bijbel, waar het Hooglied geheel gewijd is aan erotische liefde. Kortom, liefde is een fascinerend en veelzijdig fenomeen dat zich uitstrekt van diepe persoonlijke gevoelens tot fundamentele biologische en filosofische principes.