Pobicie w polskim prawie karnym (art. 158 kk) to napaść fizyczna, w której bierze udział co najmniej dwóch napastników przeciwko jednej osobie, co daje im zawsze przewagę liczebną. Ofiara zazwyczaj nie dąży do starcia, a jedynie się broni, a dynamiczny charakter zajścia może przekształcić je w bójkę, niosąc poważne ryzyko utraty życia lub ciężkiego uszczerbku na zdrowiu. Sąd Najwyższy interpretuje udział w pobiciu bardzo szeroko – sprawcą jest nie tylko ten, kto zadaje ciosy, ale także ten, kto zachęca innych do walki, nawet jeśli sam nie bierze w niej czynnego udziału. Odpowiedzialność karną zaostrzają tzw. typy kwalifikowane, obejmujące nieumyślne spowodowanie średniego lub ciężkiego uszczerbku na zdrowiu bądź śmierci (art. 158 § 2 i 3 kk) oraz użycie broni palnej, noża lub innego niebezpiecznego przedmiotu (art. 159 kk). Przepisy te reguluje Kodeks karny z 1997 roku, a pobicie odróżnia się od bójki czy rozboju specyficzną przewagą liczebną atakujących.