Een waterhoos is een trechtervormige slurf onder een wolk die boven open water ontstaat door snel draaiende lucht, waarbij water wordt opgezogen; ze zijn doorgaans onschuldig, duren zelden langer dan een kwartier en kunnen tot wel 6 kilometer hoog reiken. Ze komen vooral voor in de tweede helft van de zomer en het najaar, wanneer warm zeewater in contact komt met koude poollucht, en worden in Nederland jaarlijks zo'n tien keer gezien boven de Noordzee, Waddenzee en het IJsselmeer. Een opmerkelijk record vond plaats op 17 augustus 1953, toen er in anderhalf uur tijd maar liefst 18 waterhozen boven het IJsselmeer werden waargenomen. Hoewel het windveld zwakker is dan bij windhozen, is voorzichtigheid geboden voor watersporters; zij doen er verstandig aan om bij een naderende bui snel de kant op te zoeken. Een spectaculair voorbeeld van een grote waterhoos vond plaats op 13 juni 2018 voor de kust van Qingdao in China, waar het fenomeen octopussen, zeesterren en vissen opslurpte en een 'zeevruchtenregen' veroorzaakte. Daarnaast kennen Portugese vissers de 'Bull's-eye squall' of 'White squall', een witte vlek aan een wolkenloze hemel die de vorming van een waterhoos verraadt en regelmatig nabij de westkust van Afrika optreedt.