Σύνοψη: Το ελληνικό δημόσιο συνταξιοδοτικό σύστημα ήταν ιστορικά ένα από τα πιο γενναιόδωρα στην Ευρωπαϊκή Ένωση, επιτρέποντας την πρόωρη συνταξιοδότηση και επιβαρύνοντας βαριά τον κρατικό προϋπολογισμό, γεγονός που κατέστησε τη χώρα ιδιαίτερα ευάλωτη στην οικονομική κρίση του 2008 και την επακόλουθη ευρωπαϊκή κρίση χρέους. Ως απάντηση, επιβλήθηκαν αυστηρά μέτρα λιτότητας από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και την ΕΕ, τα οποία οδήγησαν σε διαδοχικές μεταρρυθμίσεις του συστήματος. Το 2014 η κρατική δαπάνη για συντάξεις άγγιξε τα 14 δισεκατομμύρια ευρώ (περίπου 7% του ΑΕΠ), ενώ μόλις το 2% του ΑΕΠ διατίθετο για άλλες μορφές κοινωνικής προστασίας (όπως η στέγαση και η ανακούφιση από τη φτώχεια), με αποτέλεσμα σχεδόν 1 στις 2 οικογένειες το 2017 να εξαρτάται αποκλειστικά από αυτές. Το μοντέλο αυτό, γνωστό ως «Μπισμαρικό», ευνοούσε κυρίως τους καλά αμειβόμενους εργαζομένους, αφήνοντας τα φτωχά νοικοκυριά να λαμβάνουν λιγότερο από 10% των συνολικών παροχών πριν την κρίση. Ωστόσο, η μεταρρύθμιση του 2016, που σχεδιάστηκε για να αντιμετωπίσει αυτές τις ανισότητες μετά τις δύσκολες περικοπές του 2010, προβλέπεται να ανοίξει τον δρόμο για ακόμη βαθύτερες αλλαγές στο μέλλον, ενώ η εφαρμογή της περιορίζεται από τον φάφο περαιτέρω φτωχοποίησης του ευάλωτου πληθυσμού.