Catharina de Grote, geboren als Sophia Augusta Frederika in 1729 in Stettin (het huidige Szczecin), werd in 1745 de echtgenote van de Russische troonopvolger Peter III. Omdat Peter infantiel, dronken en volkomen ongeschikt bleek, verdiepte Catharina zich in de Russische cultuur, het orthodoxe geloof en de ideeën van de Franse Verlichting, waardoor ze zeer geliefd werd bij het volk. Na de dood van tsarina Elisabeth in 1761 besteeg Peter de troon, maar zijn onpopulaire vrede met Pruisen leidde in 1762 tot een coup, waarbij Catharina de macht overnam en Peter kort daarna werd vermoord door Aleksej Orlov. Tijdens haar regeerperiode (1762-1796) had ze twaalf opvallend jonge minnaars, die ze genereus beloonde met landgoederen en lijfeigenen. Haar zoon Paul (de latere tsaar Paul I) had een slechte relatie met haar, mede omdat tsarina Elisabeth hem onder haar hoede nam en omdat de vader mogelijk een minnaar was, Sergej Saltykov.