Mierzeja Helska (Półwysep Helski) to 35-kilometrowa piaszczysta kosa na polskim wybrzeżu Bałtyku, utworzona przez prądy morskie, której najwęższy punkt ma zaledwie 175 metrów szerokości (między Jastarnią a Kuźnicą). Na jej terenie leżą gminy Jastarnia i Hel oraz wschodnia część Władysławowa, a głównymi gałęziami gospodarki są turystyka i rybołówstwo, obsługiwane przez drogę wojewódzką nr 216 i linię kolejową nr 213. Ze względu na strategiczne położenie, obszar był intensywnie ufortyfikowany od lat 20. do 50. XX wieku, a jego budowę geologiczną tworzą głównie osady holoceńskie (piaski i mułowce) o miąższości do 100 metrów. Klimat ma tu charakter morski – z łagodną zimą, chłodnym latem i silnymi wiatrami sztormowymi osiągającymi prędkość 27 m/s, a charakterystyczna roślinność występuje w pasmach: od honkenii piaskowej na plaży po wydmuchrzycę piaskową na wydmach. Ciekawostką jest, że pogląd o powstaniu półwyspu dopiero w XVII wieku jest najprawdopodobniej fałszywy i wynika z błędu na XVII-wiecznej mapie, na której oznaczono sztuczne fosy.