Przestępstwo to czyn zabroniony, społecznie szkodliwy i zagrożony karą na mocy prawa karnego. Polski Kodeks karny z 1997 r. nie zawiera wprost definicji, ale na podstawie art. 1, 2, 7 i 9 można ją skonstruować jako definicję formalno-materialną, wymagającą bezprawności, zawinienia oraz społecznej szkodliwości wyższej niż znikoma (art. 1 § 2). Rozróżnia się przy tym definicję formalną (ignorującą skutki społeczne) i materialną (podkreślającą szkodliwość), a polskie prawo łączy obie koncepcje. Etymologicznie pojęcie wywodzi się od łacińskiego crimen. W kwestii racjonalizacji karania wyróżnia się trzy podejścia: sakralne (kara jako zadośćuczynienie bóstwu), sprawiedliwościowe (kara jako odpłata za winę) oraz celowościowe, które – jak zauważył już Platon i Seneka – ma przede wszystkim zapobiegać przyszłym występkom, a nie tylko karać za przeszłe czyny.