Pojęcie polityka ma długą historię – jego nazwa wywodzi się z greckiego polis (miasto-państwo), a Arystoteles definiował ją jako sztukę rządzenia dla dobra wspólnego, zaznaczając, że nie może być ona despotyczna. Na przestrzeni wieków koncepcja ta ewoluowała: św. Tomasz z Akwinu w średniowieczu pozwalał na odmowę posłuszeństwa tyranowi, a w renesansie Niccolò Machiavelli w „Księciu” ustanowił zasadę „cel uświęca środki”, podczas gdy Monteskiusz w oświeceniu wypracował idee umowy społecznej i trójpodziału władz. Współcześnie polityka definiowana jest jako uzgadnianie zachowań grup o sprzecznych interesach, które używa zarówno miękkich narzędzi jak negocjacje i kompromisy, jak i twardych, takich jak perswazja, manipulacja, przymus czy przemoc. Za podstawę nowożytnej interpretacji uchodzi definicja Maxa Webera z pierwszej połowy XX wieku, w której polityka to dążenie do udziału we władzy lub jej rozdysponowaniu, a przemoc stanowi ostateczny środek („ultima ratio”). Dziś definicję tę uzupełnia się także o relacje z organizacjami międzynarodowymi, które rozszerzają zakres zarówno wewnętrznych, jak i zewnętrznych politycznych wpływów.