رمزارز یک دارایی دیجیتال غیرمتمرکز است که با تکیه بر رمزنگاری و فناوری زنجیره‌بلوک، امنیت و انتقال پول را تضمین می‌کند و بدون نیاز به نظارت بانک‌های مرکزی فعالیت می‌کند. نخستین رمزارز، بیت‌کوین، در سال ۲۰۰۹ توسط فرد یا گروهی ناشناس با نام مستعار ساتوشی ناکاموتو معرفی شد و از آن زمان تاکنون هزاران ارز جایگزین به نام «آلت‌کوین» (مانند اتر روی شبکه اتریوم) پدید آمده‌اند. در این معماری، «کوین‌ها» زنجیره‌بلوک اختصاصی دارند، در حالی که «توکن‌ها» روی زنجیره‌های دیگر قرار می‌گیرند و مدیریت وجوه نیز از طریق کیف‌پول‌های نرم‌افزاری یا سخت‌افزاری با نگهداری کلیدهای خصوصی انجام می‌شود. اگرچه تراکنش‌های بیت‌کوین شفاف و قابل ردیابی هستند، هویت کاربران پشت آدرس‌های عددی پنهان است و ارزهایی مانند مونرو برای ناشناسی کامل طراحی شده‌اند، هرچند نهادهایی همچون دولت‌ها در تلاش برای ردیابی همین ارزها نیز هستند. ریشه‌های این فناوری به دهه ۱۹۸۰ میلادی و طرح‌های اولیه دیوید چام (مانند ایکش و دیجی‌کش) و نیز گزارش سال ۱۹۹۶ آژانس امنیت ملی آمریکا با عنوان «چگونه یک ضرابخانه بسازیم» بازمی‌گردد.