Η παπική βούλα είναι το πιο επίσημο δημόσιο διάταγμα ή απονομή τίτλου της Καθολικής Εκκλησίας, που εκδίδεται από τον Πάπα και οφείλει το όνομά της στη μολύβδινη σφραγίδα (bulla) που την επικυρώνει. Η χρήση της ξεκίνησε από τον 6ο αιώνα, ο όρος έγινε επίσημος τον 15ο αιώνα, ενώ από το 1048 ο Πάπας Λέων Θ΄ διαχώρησε τις βούλες σε «μεγαλύτερες» και «λιγότερο σοβαρές», που συνήθως αφορούσαν επιβεβαιώσεις περιουσίας ή προστασίας για μοναστήρια και θρησκευτικά ιδρύματα. Από τον 12ο αιώνα, τα έγγραφα έφεραν μία χαρακτηριστική μολύβδινη σφραγίδα με τα κεφάλια των Αποστόλων Πέτρου και Παύλου στη μία όψη και το όνομα του πάπα στην άλλη, ενώ το υλικό τους πέρασε από τον πάπυρο στην περγαμηνή ήδη από τον 11ο αιώνα. Σήμερα, η βούλα είναι η μόνη γραπτή ανακοίνωση όπου ο πάπας χρησιμοποιεί τον τίτλο «Επίσκοπος, Υπηρέτες των Υπηρετών του Θεού», αλλά πλέον υπογράφεται συνήθως από τον καρδινάλιο Υπουργό Εξωτερικών, καθώς ο Πάπας υπογράφει μόνο στις εξαιρετικά σπάνιες και πλέον υψηλού κύρους περιπτώσεις.