จารึกเตอลากาบาตู เป็นจารึกสมัยอาณาจักรศรีวิชัยที่ค้นพบในนครปาเล็มบัง ประเทศอินโดนีเซีย เมื่อช่วงคริสต์ทศวรรษ 1950 ปัจจุบันจัดแสดงที่พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติอินโดนีเซีย กรุงจาการ์ตา ตัวจารึกทำจากหินแอนดีไซต์ มีหัวนาคเจ็ดเศียรและร่องน้ำสำหรับประกอบพิธีสาบานตน เนื้อหาเขียนด้วยภาษามลายูเก่าและอักษรปัลลวะ ระบุรายชื่อตำแหน่งและอาชีพต่างๆ เช่น ราชบุตร ขุนนาง พ่อค้า และทาส พร้อมคำสาปแช่งผู้ที่คิดไม่ภักดีต่อกษัตริย์ นักวิชาการดัตช์ เย. เค. กัสปาริส ตีความว่ารายชื่อเหล่านี้คือกลุ่มเสี่ยงที่อาจก่อกบฏ จึงต้องถูกบังคับให้สาบานความจงรักภักดี จารึกนี้เป็นหลักฐานเก่าแก่ที่สุดที่แสดงโครงสร้างสังคมศรีวิชัยอย่างละเอียด และนักประวัติศาสตร์บางคนใช้สนับสนุนว่าศูนย์กลางอำนาจอยู่ที่ปาเล็มบัง อย่างไรก็ตาม มีข้อโต้แย้งว่าจารึกอาจไม่ได้ตั้งอยู่ในศาลหลวง เนื่องจากมีคำสาปที่กล่าวถึงเจ้าผู้ครองนครด้วย