جنگ گالاتیا در سال ۱۸۹ پیش از میلاد میان گل‌های گالاتیا و جمهوری روم (با حمایت پرگامون) به رهبری کنسول رومی گنائوس مانلیوس وولسو رخ داد. این لشکرکشی پس از شکست سلوکیان در نبرد ماگنزی، با بهانهٔ کمک گالاتیایی‌ها به دشمن روم آغاز شد، هرچند مورخان نوین معتقدند انگیزهٔ اصلی وولسو، غارت ثروت و تضعیف متحدان احتمالی سلوکیان بود. ارتش روم در نبرد کوه المپوس و سپس تپه‌های نزدیک آنقره (آنکارای امروزی) این قبایل را در هم شکست و آن‌ها را وادار به درخواست صلح کرد. وولسو سپس پیمان آپامیا را با سلوکیان منعقد و سرزمین‌های پشت سر خود را تصرف کرد. اگرچه او در بازگشت به روم به دلیل آغاز جنگی بدون اجازهٔ سناتو محاکمه شد، اما تبرئه شده و مفتخر به دریافت جشن پیروزی (تریومف) شد. این جنگ همچنین موجب ورود آیین‌های تجمل‌گرایانهٔ یونانی-آسیایی به روم گردید که مورخان آن را عامل انحطاط اخلاقی جمهوری روم می‌دانند.