Świadczenie w polskim prawie cywilnym to zachowanie dłużnika, które ma zadośćuczynić uzasadnionemu interesowi wierzyciela i może polegać na daniu, czynieniu, nieczynieniu lub znoszeniu (łac. dare, facere, non facere, pati). Co do zasady wierzyciel nie może odrzucić świadczenia częściowego, chyba że jego przyjęcie naruszałoby jego uzasadniony interes. Tzw. świadczenie aliud, czyli zachowanie tylko pozornie odpowiadające treści zobowiązania (np. dostarczenie jabłek zamiast reneg), może spowodować wygaśnięcie długu, jeśli wierzyciel świadomie je przyjmie – w przeciwnym razie stanowi ono nienależyte wykonanie umowy. Świadczenie obiektywnie niemożliwe już w chwili zawarcia umowy czyni ją nieważną, a niemożność powstająca później powoduje wygaśnięcie zobowiązania, chyba że dłużnik ponosi za nią odpowiedzialność – wtedy wierzyciel może domagać się odszkodowania. W umowach wzajemnych (np. sprzedaży) świadczeniami są wydanie rzeczy i zapłacena cena, które mogą być ekwiwalentne (równowartościowe) albo nieekwiwalentne, gdy korzyść jednej strony jest znacznie większa.