Η έκλειψη Σελήνης συμβαίνει όταν η Σελήνη περνά πίσω από τη Γη στη σκιά της, ένα φαινόμενο που είναι δυνατόν μόνο σε νύχτα πανσελήνου και είναι ορατό από ολόκληρη τη νυχτερινή πλευρά της Γης. Σε αντίθεση με τις ηλιακές εκλείψεις, που διαρκούν λεπτά, οι σεληνιακές μπορούν να διαρκέσουν αρκετές ώρες, ενώ το είδος τους εξαρτάται από το αν η Σελήνη διέρχεται από την κεντρική σκιά (umbra) ή την παρασκιά (penumbra), με τις ολικές εκλείψεις να είναι σπάνιες. Κάθε χρόνο συμβαίνουν από δύο έως πέντε εκλείψεις, και η φωτεινότητα της Σελήνης κατά τη διάρκεια μιας ολικής έκλειψης μετράται με την κλίμακα Ντανζόν, από το L=0 (ελάχιστα ορατή) έως το L=4 (πορτοκαλί ή χάλκινο χρώμα). Οι αρχαίοι πολιτισμοί ερμήνευαν το φαινόμενο με μύθους για ζώα που κατάπιναν το φεγγάρι, ενώ οι αρχαίοι Έλληνες πρωτοπόρησαν χρησιμοποιώντας τη κυκλική σκιά της Γης πάνω στη Σελήνη ως απόδειξη ότι η Γη είναι σφαιρική. Η εξέλιξη μιας ολικής έκλειψης οριοθετείται από συγκεκριμένα χρονικά στάδια (επαφές), ξεκινώντας από την αρχή της μερικής έκλειψης (U1), φτάνοντας στο μέγιστο σημείο (Mid) και ολοκληρώνοντας με το τέλος του φαινομένου (P4).