Powieszenie to jedna z najstarszych metod wykonywania kary śmierci, znana już w starożytności – wspominają o niej Homer i Stary Testament. Współcześnie, w przeciwieństwie do powieszenia samobójczego, egzekucja ta ma na celu natychmiastowe przerwanie rdzenia kręgowego w odcinku szyjnym, które następuje w wyniku swobodnego spadku ciała, a nie uduszenie. Aby uniknąć bolesnego duszenia się skazańca, w USA i Wielkiej Brytanii dzień przed egzekucją ważono skazanego, aby precyzyjnie dobrać długość stryczka (gotowanego i namydlonego), a węzeł umieszczano nad jego lewym uchem. Gdy przerwanie rdzenia nie następowało, pętla zaciskała tętnice szyjne, powodując utratę przytomności w kilka sekund i zgon po około 4 minutach. Choć w okresie średniowiecza była najczęstszą metodą, uznawano ją za karę „niehonorową” – nie stosowano jej wobec szlachty. W Polsce po odzyskaniu niepodległości powieszenie było jedynym sposobem wykonywania wyroków śmierci (poza wojskiem), a do dziś używa się go m.in. w Japonii, Indiach i jako alternatywy w niektórych stanach USA.