Ο Τάσος Χαλκιάς (1914-1992) ήταν ένας από τους σπουδαιότερους Έλληνες κλαρινίστες, γεννημένος στην Γρανιτσοπούλα Ιωαννίνων, και μέλος της θρυλικής οικογενειακής κομπανίας των «Χαλκιάδων». Ορφανός από πατέρα σε ηλικία 4 ετών, έμαθε μόνος του κλαρίνο στα 6 του και εντάχθηκε στην οικογενειακή κομπανία στα 17, ενώ η ζωή του σημαδεύτηκε από τον πόλεμο: τραυματίστηκε στο έπος του '40 και έχασε τη γυναίκα και τα δύο του παιδιά σε γερμανικό βομβαρδισμό το 1941, οπότε και εντάχθηκε στην Αντίσταση (ΕΛΑΣ). Μεταπολεμικά, η κομπανία επανασυστάθηκε και ο Χαλκιάς έκανε διεθνή καριέρα, επισκεπτόμενος το Κάιρο (1950) και την Αμερική (1958-63 και αργότερα), όπου ο θρυλικός τζαζίστας Μπένι Γκούντμαν τον χαρακτήρισε ως τον καλύτερο κλαρινίστα του πλανήτη. Επιστρέφοντας στην Ελλάδα, συνεργάστηκε με τον Διονύση Σαββόπουλο (1970), ανέλαβε τη μουσική του «Αίαντα» για το ΚΘΒΕ (1972) και το 1982 ήταν ο «κουμανταδόρος» στις μεγάλες συναυλίες για τα 125 χρόνια των «Χαλκιάδων» στο Θέατρο Λυκαβηττού. Η δισκογραφία του είναι τεράστια, με εκατοντάδες ηχογραφήσεις, ενώ το τελευταίο του κλαρίνο εκτίθεται σήμερα στο Μουσείο Ελληνικών Λαϊκών Οργάνων. Αξίζει να σημειωθεί ότι το κλαρίνο ήρθε στην Ελλάδα γύρω στο 1835 από την Τουρκία ή μέσω των Ιονίων νήσων, και ο Χαλκιάς υπήρξε ο κορυφαίος εκφραστής του στην ελληνική παραδοσιακή μουσική.