Saddam Husajn (1937–2006) był irackim marszałkiem, prezydentem i sekretarzem partii Baas, który w latach 1979–2003 sprawował totalitarną władzę, a po obaleniu został uznany za zbrodniarza wojennego. Do władzy doszedł po zamachu stanu w 1968 r., a w latach 70. XX wieku znacjonalizował przemysł naftowy, co przyspieszyło rozwój gospodarki, ale jednocześnie utrwaliło rządy sunnickiej mniejszości w kraju. W latach 1980–1988 prowadził wyniszczającą wojnę z Iranem (militarnie i politycznie wspieraną przez USA oraz ZSRR), po czym w 1988 r. przeprowadził ludobójczą operację Al-Anfal, w której używano broni chemicznej przeciwko kurdyjskiej ludności cywilnej. Jego inwazja na Kuwejt w 1990 r. zapoczątkowała I wojnę w Zatoce Perskiej, a w 2003 r. obaliły go siły USA i Wielkiej Brytanii; następnie 30 grudnia 2006 r. został powieszony na mocy wyroku sądowego. Urodzony w skromnej rodzinie w Al-Audży, swoją brutalną politykę przetarł od osobistych doświadczeń przemocy z dzieciństwa (m.in. ze strony ojczyma), pozostając na zawsze jednym z najbardziej kontrowersyjnych dyktatorów XX wieku na Bliskim Wschodzie.