Skarb panagiurski to unikalny zbiór dziewięciu złotych naczyń o łącznej masie 6,164 kg, datowany na przełom IV i III wieku p.n.e., odkryty przypadkowo 8 grudnia 1949 roku przez braci Pawła, Petka i Michaiła Dejkowów w okolicach Panagjuriszte w Bułgarii. W jego skład wchodzą fiale, amfora, trzy ojnochoe oraz cztery rytony, które zachwycają precyzją wykonania i bogatą dekoracją reliefową przedstawiającą sceny mitologiczne, bóstwa i motywy zoomorficzne. Ikonografia wyraźnie odzwierciedla wpływy greckie, co sugeruje, że naczynia mogły być dziełem hellenistycznych rzemieślników zamówionym dla trackiej arystokracji, a przypuszcza się, że stanowiły królewski zestaw ceremonialny, być może należący do króla Seutesa III. Skarb został ukryty prawdopodobnie przed najeźdźcami celtyckimi lub macedońskimi, a obecnie oryginał znajduje się w Narodowym Muzeum Historycznym w Sofii. Odkrycie uznano za najbogatsze znalezisko w Europie od czasów II wojny światowej, a znalazcy otrzymali za nie gratyfikację pieniężną w wysokości 300 000 lewów każdy. Kontekst historyczny obejmuje walki o niezależność Tracji, gdzie po podbojach Filipa II Macedońskiego, Seutes III próbował odbudować królestwo Odrysów, zakładając Seuthopolis.