Skarb to jeden z podstawowych typów stanowisk archeologicznych – termin ten odnosi się wyłącznie do zbiorów co najmniej dwóch ruchomych przedmiotów, celowo zdeponowanych przez osobę lub grupę. Skarby ukrywano najczęściej jako formę przechowywania majątku w czasach zagrożenia najazdami lub składano jako ofiary kultowe, a nie zalicza się do nich pojedynczych znalezisk, wyposażenia grobów ani porzuconych odpadków. W Europie deponowano je już w starszej epoce kamienia, jednak najliczniejsze znaleziska pochodzą z epoki brązu i wczesnej epoki żelaza (ok. 2300–400 p.n.e.), a na terenie Polski znanych jest ich około tysiąca – głównie przedmiotów metalowych, takich jak narzędzia, broń i ozdoby. Z wczesnego średniowiecza pochodzą natomiast tzw. skarby siekańcowe, złożone głównie ze srebrnych monet i ozdób, które rozdrobniono na mniejsze części – co dowodzi, że liczyła się waga i jakość kruszcu, a nie nominał. Archeolodzy nie zawsze potrafią wyjaśnić motywy deponentów – obok ukrywania bogactw mogły nimi kierować względy religijne (np. zatapianie ofiar w wodzie) lub chęć zdobycia wysokiej pozycji społecznej poprzez celowe pozbywanie się cennych dóbr. Odnalezione i zbadane przez naukowców skarby stanowią dziś nieocenione źródło wiedzy o dawnych kulturach i zachowaniach ludzkich, pozwalając analizować poszczególne okresy w dziejach Europy.