Łowiectwo to znacznie szersze pojęcie niż samo polowanie – obejmuje bowiem gospodarkę łowiecką, ochronę środowiska, strzelectwo, kynologię oraz bogatą kulturę i tradycje myśliwskie. Jego historia sięga epoki pierwotnej, gdy polowanie było podstawą egzystencji, dostarczając pożywienia, skór i narzędzi, a z czasem przekształciło się w rozrywkę i przywilej warstw uprzywilejowanych. Od około X wieku w Polsce łowy objęto prawem książęcym (tzw. regale łowieckie), które zastrzegało polowania na grubego zwierza wyłącznie dla władców, podczas gdy poddani mogli polować jedynie na drobną zwierzynę. Kluczowymi momentami w historii prawa łowieckiego były: ustawa o łowach z 1420 roku wydana przez króla Władysława Jagiełłę w Krakowie oraz surowe przepisy Statutu Litewskiego z 1529 roku, które za kłusownictwo w cudzej puszczy groziły karą śmierci. Co ciekawe, już w 1597 roku król Zygmunt III Waza wprowadził edykt chroniący tury w okolicach Jaktorowa, co stanowi jeden z pierwszych przykładów troski o zachowanie zwierzostanów. Współcześnie łowiectwo opiera się na ścisłym planowaniu, inwentaryzacji zwierzyny i selekcji gatunków, łącząc tradycję z racjonalną gospodarką i ochroną przyrody.