W przeciwieństwie do czasów bismarckowskich, gdy system emerytalny miał wspierać osoby niezdolne do pracy, współcześnie wiek emerytalny osiąga większość ludzi, którzy zwykle pozostają w pełni sprawni. Ustalenie tej granicy wymaga analizy czynników biologicznych (starzenie się, postęp medycyny) oraz ekonomiczno-demograficznych i technologicznych. Kluczowe są cztery przesłanki, m.in. zapewnienie środków utrzymania (zgodnie z wytycznymi MOP z 1944 r. przemawia za wysokim wiekiem) oraz wysługa (przemawia za niższym wiekiem, by cieszyć się owocami pracy). Przesłanka zatrudnienia zależy od rynku – kraje z niedoborem siły roboczej podnoszą wiek emerytalny, oferując bonusy za odroczenie, a kraje z nadwyżką pracowników obniżają go. Ze względu na wydłużanie się okresu dobrego zdrowia, obserwuje się obecnie tendencję do podnoszenia wieku emerytalnego, co równoważy te sprzeczne interesy.