اعتراضات آبان ۱۳۹۸ ایران که به «آبان خونین» معروف شد، در ۲۴ آبان ۱۳۹۸ و بلافاصله پس از اعلام ناگهانی سهمیه‌بندی بنزین و افزایش ۲۰۰ درصدی قیمت آن (از ۱۰۰۰ به ۳۰۰۰ تومان) آغاز شد. این اعتراضات که ابتدا در محلات کارگری و فقیرنشین شکل گرفت، به ۲۹ استان و صدها شهر گسترش یافت و با قطعی سراسری اینترنت به دستور شورای عالی امنیت ملی و تهدیدهای مقامات قضایی و امنیتی مواجه شد. سید علی خامنه‌ای، رهبر جمهوری اسلامی، از این تصمیم حمایت کرد و معترضان را «اشرار و ضدانقلاب» خواند؛ رویترز نیز گزارش داد که او خواستار توقف اعتراضات به هر قیمتی شده بود. در حالی که مقامات رسمی از اعلام آمار دقیق خودداری می‌کنند، منابع خارجی و سازمان‌های حقوق بشری شمار کشته‌شدگان را از چند صد نفر تا ۱۵۰۰ نفر تخمین زده‌اند و دست‌کم ۸٬۶۰۰ نفر نیز در ۲۲ استان بازداشت شدند. زمینه‌های این اعتراضات به نارضایتی‌های معیشتی و اجتماعی عمیق بازمی‌گشت؛ نظرسنجی‌ها پیش از این نشان داده بود که حدود ۷۵ درصد مردم از وضعیت کشور ناراضی هستند و اقتصاددانانی مانند محسن رنانی هشدار داده بودند که سرکوب، خشم فروخورده را برای آینده تشدید می‌کند. علی مطهری نیز پیش از اجرای طرح، پیش‌بینی آتش‌زدن حداقل ۱۵۰ پمپ بنزین را کرده بود که نشان از عمق بحران و بی‌اعتمادی به سیاست‌های اقتصادی حکومت داشت.