Kwakrzy (oficjalnie Religijne Towarzystwo Przyjaciół) to wspólnota chrześcijańska założona w 1646 roku przez George’a Foxa jako skrajny odłam angielskiego purytanizmu. Ich ironiczna nazwa „kwakrzy” („drżący”) pochodzi od emocjonalnego, pełnego zachwytu sposobu mówienia o Bogu, który przypisywano założycielom. Sednem ich doktryny jest wiara w „Wewnętrzne Światło”, czyli bezpośredni kontakt z Bogiem bez pośrednictwa duchownych, sakramentów czy specjalnych budowli. Kwakrzy kierują się tzw. świadectwami – prawdą, pokojem, prostotą i równością – a ich radykalny pacyfizm został uhonorowany Pokojową Nagrodą Nobla w 1947 roku. Po latach prześladowań w Anglii, wielu z nich emigrowało do Ameryki Północnej, a wolność wyznania uzyskali w 1689 roku. Obecnie dzielą się na trzy nurty (konserwatywny, liberalny i ewangelikalny), które różnią się między innymi formą spotkań – od ciszy i wewnętrznego wyciszenia po nabożeństwa prowadzone przez pastora.